Ogendag

Vandaag was het weer oog-controle dag.

Ik had er eigenlijk helemaal geen erg in dat het alweer zover was, maar gelukkig krijg je een aantal dagen van te voren een sms met afspraak herinnering. HAN-DIG! Mijn top werk is super flexibel dus was natuurlijk geen enkel probleem. Ik deel mijn tijd toch zelf in dus niemand merkt dat ik weg geweest ben.

Ik ben zoals jullie weten best wel gesteld op mijn eigen specialist, en tot mijn grote schrik (oke ik overdrijf wat) werd mijn naam gezegd door iemand die anders klonk dan mijn vertrouwde meneer in witte jas. Uiteraard ging ik wel braaf naar de kamer toe, en de onderzoeken startte gewoon zoals altijd.

Ik heb mezelf een beetje van mijn beste kant laten zien. Of nouja eigenlijk mijn hersenen deden dat. Ik had namelijk de eerste paar grote cijfers onthouden van het ‘bord’ dat je moet aflezen om te testen of je visus achteruit gaat. Ik kan er echt niets aan doen want die dingen heb ik gewoon al zo vaak voorbij zien komen dat ze daardoor in mijn geheugen gegrift staan. Ik zal het niet voor jullie verklappen. (het is 3 en 29 en dan 0246…). Tralalala wat doe ik nu?? Het goede nieuws is dat ik steeds bij dezelfde combinatie blijf steken dus het gaat niet achteruit.

Toen de AiO gekeken had met de spleetlamp kwam de vraag weer: Hoe meten we bij jou de oogdruk? Nou uhm: het liefst met de iCare. Die is wel wat minder nauwkeurig dan het instrument dat bij de spleetlamp hoort maar mijn reflex is niet zo goed dat hij dat ding kan ontwijken. Ik wilde hier eigenlijk een gaaf filmpje plakken maar die is niet beschikbaar. Daar zit dus een kans voor mij tijdens een volgend onderzoek.

De oogdrukken waren weer super laag, namelijk beiden 9! De AiO zat nog even te kijken wat hij zou doen qua oogdruppels en toen kwam mijn eigen arts binnen (Jippie!), eigenlijk om even te overleggen welke patiënt hij nu zou ontvangen, maar toen ik vlak daarna zei dat de oogdruk van beide ogen zo goed was zat hij toch zelf ook nog even op de kruk (na het doen van een soort klein vreugdesprongetje). Ook deze AiO moest horen hoe wonderbaarlijk hij het vond dat ik door alle ‘vlokken’ heen kon kijken. Hij heeft toegegeven dat zijn handen heel vaak jeuken om mijn linkeroog te opereren maar dat dat pas mag als er echt niets anders op zit.

Wauw negen?! Wat goed!

Ik vind het wel prettig dat hij dit nu allemaal zo verteld heeft, want het vreselijke gaat eind van dit jaar gebeuren: hij gaat met pensioen. Gatsie, wil ik eigenlijk helemaal niet maarja hij verdiend het natuurlijk wel. Ik ga vast flink duimen dat de AiO bij oogheelkunde blijft werken

In september mag ik weer terug en dan staat er ook weer een gezichtsveldonderzoek gepland. Ik denk dat ik dan gelijk een aardigheidje mee ga nemen want de kans dat ik hem na september nog een keer zie is nihil.

Liefs,
S.

Advertenties

Suus de Zienswijze

Ik heb zo leuk nieuws gekregen afgelopen maandag!
Dat moet ik echt even met jullie delen.

20190301_111516-018461543268035186928.jpeg
Ik mag in de periode april – juni drie tot vijf musea bezoeken en daar dan wat van vinden op het gebied van toegankelijkheid voor blinden en slechtzienden. YAY!
Het ging heel officieel met een soort vacature waar je op moest reageren met CV en motivatie en ik dacht: MOET IK GEWOON PROBEREN. Gelukkig hebben ze me dus uitgekozen want ik vind het echt een super project. Uiteindelijk is het doel natuurlijk om inclusiviteit óók in de musea te laten landen. Dat wie dan ook mee kan genieten van de mooie kunst. Ik heb naar het museum gaan een beetje laten varen de afgelopen jaren, maar ik kan nu zo vaak gaan als ik wil want je krijgt ook nog eens een museumjaarkaart kado.

Het begint eerst met een trainingsdag op 1 april (No joke!) en daarna gaan we echt aan de bak. Ik neem ook iedere keer een begeleider mee dus ik denk dat het wel een dolle boel wordt. Er zijn alleen een beetje veel musea in Nederland dus het is moeilijk kiezen. Uit de voorkeursmusea wordt een lijst gemaakt, want de hele groep gaat naar dezelfde musea, maar niet allemaal tegelijkertijd gelukkig. Dan kan je namelijk beter op je eigen tempo lopen en kijken.

Ik voel dus minstens vier tot zes blogs aankomen met mijn zienswijze bevindingen.

Zijn jullie al enthousiast?
Ik wel *Stuitert door de kamer*

Liefs,
S.

Hou van je leven

Als je te druk bent met genieten vergeet je er weleens over te bloggen.
Gelukkig maar dat dat de reden is en niets anders. Ik mis jullie namelijk wél allemaal.
Er is ook wat minder leuks gebeurd trouwens hoor, want Jaap heeft zijn schouder halverwege januari gebroken. Dat gaat nog wel een poos duren voordat dat weer goed is. Conclusie: hij is elke dag thuis, en de vrouw maar hard aan het werk!
Ik heb het leukste werk van de wereld, dus mij maakt het niet uit hoor, en als dan ook nog het eten negen van de tien keer klaarstaat als ik thuis kom, mag ik helemaal niet mopperen. Oh en het verse potje thee niet te vergeten. Good boy ;-).

Een wijs meisje kreeg vanmiddag het Smoeltjesschrift 2 kado van mij en ging gelijk aan de gang met het invullen. Een van de onderdelen was waar zij van houdt. Dat was een moeilijke vraag.
Is het houden van een persoon, of van een sport of misschien wel van iets heel anders? Nadat de vraagtekens die op haar voorhoofd verschenen waren weer een beetje vervaagde, kwam er een ingeving binnen en die werd meteen opgeschreven.

Ik houd van: mijn leven.

Ik ben toen bijna door mijn stoeltje gesmolten (op een kinderverjaardag zit ik vaak op een kinderstoeltje namelijk, LOL). Dat smelten kwam vooral door de manier waarop ze het zei, met een enorme glimlach op haar gezicht en twinkeloogjes. Ik dacht alleen maar: ik hou van jou. Acht jaar, zo puur <3. Het is dat ze niet in mijn binnenzak meer past maar ik denk dat ik haar binnenkort wel een keer ga ontvoeren voor een Tante-Suus dag. En daarna ook haar lieve broertje.

Lieve mensen: Geniet en hou van je leven!

Liefs,
S.

Vintage

Ik ben een secretaire liefhebber en alle andere oude spullen kunnen ook mijn kant op komen. Dat is dus ook wat er gebeurde toen mijn oma overleed. Na een aantal maanden mocht ik een boekenkastje hebben en ook het secretaire <3.

Ik kom iedere dag met een glimlach mijn kamertje binnen en dan sta ik gewoon een paar minuten alleen maar te genieten. Gewoon omdat het kamertje nu echt af is. Het voelt als een soort Opa & Oma museum :D.

facebook_15510426598821624046993667954788.jpg
De eerste stap

En nee verder ben ik niet echt materialistisch maar hier zitten een hoop herinneringen aan vast en dat maakt het extra speciaal.

img_20190225_190501_6114127887070903699633.jpgIk zei iets over een secretaire hè? Nou die staat dus aan de andere kant van de kamer. Links staat het het complete plaatje te pronken, waar ik dus ook deze blogs typ en andere plannen uitbroed. Zoals een boek. EEN BOEK?! Ja ja, ik ben al 3.500 woorden op weg, dus ooit komt er een boek. Het wordt denk ik een soort roman, maar echt heel zeker weet ik dat nog niet. Het is wel iets met een boerderij & creativiteit..

Wat vinden jullie van oude meubels en andere oude dingen?

Liefs,
S.

JanuWarrie

En dan is het ineens 2 januari. BAM!

Alsof er niets gebeurd is gaan we gewoon weer door met het alledaagse leventje. Misschien we zijn wat dikker misschien door de oliebollen en appelbeignets, maar verder: gewoon normaal.

img-20181230-wa0027-012722682579541255622.jpegVorig jaar (dus: een paar dagen geleden) heb ik nog meegeholpen met het klaarstomen van de appels voor de appelbeignets. Dat is een familietraditie. We hebben allemaal onze eigen taak. Ik zat dit jaar de appels te doorboren zodat het klokhuis verdween. Ik vind dat het leukste klusje. Oké, het kledderen met suiker en kaneel vind ik ook wel leuk maar toch, als ik moet kiezen wil ik liever boren. Om dit verhaal een beetje kracht bij te zetten staat er een charmante foto van mij hiernaast.
Ik moet jullie helaas teleurstellen: Alles is (al) op.

Alle vingers zitten er nog aan. Het vuurwerk heeft ons gelukkig niet geraakt én we hebben onze vingers ook niet per ongeluk op gegeten met de lekkernijen. uiteraard hoop ik dat dat voor jullie hetzelfde geldt.

Ik heb verder eigenlijk niet zo heel veel te zeggen behalve dan dat het prettig is dat ik weer kan werken. Deze week is het nog een beetje stilletjes op kantoor dus zit ik liever thuis, maar volgende week ga ik er weer huppelend heen. Zo fijn om je ergens thuis te voelen wat niet eens je thuis is.

De planning in mijn Leuchtturm1917 is al weer helemaal klaar tot eind januari en zal binnenkort weer gevuld worden met allemaal leuke/leerzame meetings :).

20190102_143811-011413414826235984918.jpeg

Hebben jullie leuke plannen voor het komende jaar?

Liefs,
S.

P.S.: ik had weer eens een nieuwe pagina in de planning staan in plaats van een blog bericht gepland. Vandaar dus de titel: JanuWarrie, haha! Gelukkig was ik een stuk helderder toen ik overdag aan het werk was.