Aut of office

Ik ben gek op mijn werk, maar af en toe ben ik ook weleens thuis.
Nou had ik een paar maanden geleden gezien dat er in een theater in de buurt een voorstelling gemaakt werd door mensen mover autisme, en ik stuurde het naar mijn collega. Zij antwoordde: Ik koop een kaartje, ga je mee?

Zo gezegd, zo gedaan. Over Aut of office:

‘Op de werkvloer zijn psychische kwetsbaarheden een taboe. Hier willen we graag verandering in brengen. Onze theatervoorstelling is de katalysator van het gesprek: het zorgt ervoor dat mensen open en eerlijk met elkaar in gesprek gaan over hun eigen ervaringen.

Aut of Office is een wervelende, interactieve theatervoorstelling die op herkenbare wijze laat zien hoe het kan zijn als een collega een stoornis binnen het autistisch spectrum heeft. We laten zien welke uitdagingen er zijn en welke kansen er liggen. Bovendien vragen we ons hardop af wat er eigenlijk normaal is en wie dat bepaalt? Zijn we eigenlijk niet allemaal anders? En moeten we dáár niet gewoon mee om leren gaan?

Informatie, herkenbare en hilarische scenes, liedjes, prikkelende vragen aan het publiek, momenten voor reflectie wisselen elkaar af. Samen zetten ze de kijker aan het denken en brengen ze het gesprek op gang.

De voorstelling is geschikt voor iedereen die collega’s heeft! Daarnaast ook passend voor: leidinggevenden, HR medewerkers, personeelsfunctionarissen, aandachtsfunctionarissen op gebied van inclusie en diversiteit, Arbeidsdeskundigen, arbo artsen en natuurlijk iedereen (vanaf 18 jaar) met autisme.’

Ik kan jullie vertellen dat het een hele leuke en herkenbare voorstelling was. Ik vind het echt enorm goed dat er aandacht voor is want die bewustwording is nog wel erg nodig. Als iemand met autisme iets niet wil doen wat jij van hem vraagt, dan is nee ook een antwoord. Dit moet je ook kunnen/willen accepteren. Niet dat dat voor alle situaties geldt, maar toch is het goed om te beseffen dat niet het hele leven vol is van mensen die overal JA op zeggen. Dat is trouwens van toepassing op de hele mensheid, en niet alleen op mensen met autisme.

Nu ga ik mijn bed in want morgen mag ik weer vroeg aan de bak.

Liefs,
S.

Advertenties

Golden weekend #2

Vandaag staat er een leuke wandeling op de planning.

De viervoeters wisten nog van niets maar het was tijd voor een onderonsje met soortgenoten. Uiteindelijk hebben we met 14 honden gelopen, één daarvan kon niet zo tegen de natuurlijke blower en ging halverwege de duinen in maar dat drukte de pret op het strand niet hoor.

Feitjes van deze wandeling:

• Je kunt heel erg goed achteruit lopen en praten tegelijk
• Dan komt er dus ook geen zand in je gezicht/ogen/mond
• De honden waren alsnog lekker actief alsof er niets aan de hand was
• Iedereen was lekker gescrubd en zacht door de wind.
• Voordeel van winderige wandeling: je komt extra rozig thuis.

en… last but not least:

Het beste voordeel ooit -> de honden waren echt wel moe na deze wandeling dus dat jij óók moe bent maakt even helemaal niets uit. je kunt gewoon op de bank in slaap vallen omdat je viervoetertje ook voorlopig even niet meer uit hoeft.

We waren gister toch nog drie belangrijke dingen vergeten te kopen: chocolademelk met slagroom en een krakeling. Nadat we de auto geparkeerd hebben zijn we dus maar even naar de buurtsuper gelopen. Zo’n beloning hadden we wel verdiend na de wandeling.

Morgen staat er ook weer wat honderigs op het programma maar eerst gaan we even uit eten bij Appels en Peren. Jaap let op de honden dus dat komt helemaal goed.

Word vervolgd #2.

Liefs,
S.

Golden weekend #1

Dit weekend is het tijd voor het Golden weekend van 2019. En toevallig wordt dat gehouden in het huis van mijn ouders. Lekker handig en ja hoor: ze weten er van. Nog een bijkomend voordeeltje is, dat het lekker dicht bij het strand is. Niet dat ik dat zo belangrijk vind, maar mijn gasten wel want die komen uit streken waar ze dat niet zomaar ‘om de hoek’ hebben.

img-20190315-wa00241315644859654663700.jpg
Dit was vanmiddag, lekker uitwaaien en scrubben!

Na deze korte wandeling, het ging namelijk er alleen maar om dat de hondjes even gerend hadden, zijn we gauw weer huiswaarts gegaan. Daar hebben we de honden zanderig achter gelaten en toen was het voor ons tijd voor de boodschappen… Gelijk maar ingeslagen voor het hele weekend want maandag gaan de meiden weer huiswaarts. Zoiets tijdverspillends als boodschappen doen is één keer wel genoeg in die korte tijd.

Morgen staat er een (ja, ja…) strandwandeling met allemaal gouden vriendjes op de planning. De weersvoorspellingen staan op DROOG. Dus we laten het gewoon doorgaan. Oké er staat een flinke blower te blazen waarschijnlijk maar dat nemen we even voor lief.

Wordt vervolgd…. hopelijk dan ook met wat meer beeldmateriaal :).

Liefs,
S.

Ogendag

Vandaag was het weer oog-controle dag.

Ik had er eigenlijk helemaal geen erg in dat het alweer zover was, maar gelukkig krijg je een aantal dagen van te voren een sms met afspraak herinnering. HAN-DIG! Mijn top werk is super flexibel dus was natuurlijk geen enkel probleem. Ik deel mijn tijd toch zelf in dus niemand merkt dat ik weg geweest ben.

Ik ben zoals jullie weten best wel gesteld op mijn eigen specialist, en tot mijn grote schrik (oke ik overdrijf wat) werd mijn naam gezegd door iemand die anders klonk dan mijn vertrouwde meneer in witte jas. Uiteraard ging ik wel braaf naar de kamer toe, en de onderzoeken startte gewoon zoals altijd.

Ik heb mezelf een beetje van mijn beste kant laten zien. Of nouja eigenlijk mijn hersenen deden dat. Ik had namelijk de eerste paar grote cijfers onthouden van het ‘bord’ dat je moet aflezen om te testen of je visus achteruit gaat. Ik kan er echt niets aan doen want die dingen heb ik gewoon al zo vaak voorbij zien komen dat ze daardoor in mijn geheugen gegrift staan. Ik zal het niet voor jullie verklappen. (het is 3 en 29 en dan 0246…). Tralalala wat doe ik nu?? Het goede nieuws is dat ik steeds bij dezelfde combinatie blijf steken dus het gaat niet achteruit.

Toen de AiO gekeken had met de spleetlamp kwam de vraag weer: Hoe meten we bij jou de oogdruk? Nou uhm: het liefst met de iCare. Die is wel wat minder nauwkeurig dan het instrument dat bij de spleetlamp hoort maar mijn reflex is niet zo goed dat hij dat ding kan ontwijken. Ik wilde hier eigenlijk een gaaf filmpje plakken maar die is niet beschikbaar. Daar zit dus een kans voor mij tijdens een volgend onderzoek.

De oogdrukken waren weer super laag, namelijk beiden 9! De AiO zat nog even te kijken wat hij zou doen qua oogdruppels en toen kwam mijn eigen arts binnen (Jippie!), eigenlijk om even te overleggen welke patiënt hij nu zou ontvangen, maar toen ik vlak daarna zei dat de oogdruk van beide ogen zo goed was zat hij toch zelf ook nog even op de kruk (na het doen van een soort klein vreugdesprongetje). Ook deze AiO moest horen hoe wonderbaarlijk hij het vond dat ik door alle ‘vlokken’ heen kon kijken. Hij heeft toegegeven dat zijn handen heel vaak jeuken om mijn linkeroog te opereren maar dat dat pas mag als er echt niets anders op zit.

Wauw negen?! Wat goed!

Ik vind het wel prettig dat hij dit nu allemaal zo verteld heeft, want het vreselijke gaat eind van dit jaar gebeuren: hij gaat met pensioen. Gatsie, wil ik eigenlijk helemaal niet maarja hij verdiend het natuurlijk wel. Ik ga vast flink duimen dat de AiO bij oogheelkunde blijft werken

In september mag ik weer terug en dan staat er ook weer een gezichtsveldonderzoek gepland. Ik denk dat ik dan gelijk een aardigheidje mee ga nemen want de kans dat ik hem na september nog een keer zie is nihil.

Liefs,
S.

Suus de Zienswijze

Ik heb zo leuk nieuws gekregen afgelopen maandag!
Dat moet ik echt even met jullie delen.

20190301_111516-018461543268035186928.jpeg
Ik mag in de periode april – juni drie tot vijf musea bezoeken en daar dan wat van vinden op het gebied van toegankelijkheid voor blinden en slechtzienden. YAY!
Het ging heel officieel met een soort vacature waar je op moest reageren met CV en motivatie en ik dacht: MOET IK GEWOON PROBEREN. Gelukkig hebben ze me dus uitgekozen want ik vind het echt een super project. Uiteindelijk is het doel natuurlijk om inclusiviteit óók in de musea te laten landen. Dat wie dan ook mee kan genieten van de mooie kunst. Ik heb naar het museum gaan een beetje laten varen de afgelopen jaren, maar ik kan nu zo vaak gaan als ik wil want je krijgt ook nog eens een museumjaarkaart kado.

Het begint eerst met een trainingsdag op 1 april (No joke!) en daarna gaan we echt aan de bak. Ik neem ook iedere keer een begeleider mee dus ik denk dat het wel een dolle boel wordt. Er zijn alleen een beetje veel musea in Nederland dus het is moeilijk kiezen. Uit de voorkeursmusea wordt een lijst gemaakt, want de hele groep gaat naar dezelfde musea, maar niet allemaal tegelijkertijd gelukkig. Dan kan je namelijk beter op je eigen tempo lopen en kijken.

Ik voel dus minstens vier tot zes blogs aankomen met mijn zienswijze bevindingen.

Zijn jullie al enthousiast?
Ik wel *Stuitert door de kamer*

Liefs,
S.